Uit onderzoek blijkt dat allerarmsten US$ 321 voor een bord rijst met bonen betalen

De kosten van een eenvoudige maaltijd in de armste landen van de wereld kunnen verhoudingsgewijs honderden dollars bedragen, zo blijkt uit nieuw onderzoek van het World Food Programme (WFP) en Mastercard. In het onderzoek wordt aangetoond dat mensen in ontwikkelingslanden vaak voor één basismaaltijd een dagloon moeten betalen – en zelfs meer in landen waar sprake is van een civiel conflict of economische crisis.*

De verschillen met de rijke wereld zijn enorm. Neem bijvoorbeeld de staat New York in de Verenigde Staten, de thuisbasis van het onderzoek Counting the Beans: the True Cost of Food around the World. Daar kost een eenvoudige maaltijd zoals een bonenstoofpot US$ 1,20 aan ingrediënten. Dat is 0,6% van het gemiddelde dagelijkse inkomen. Daarentegen kost in Zuid-Soedan, het land dat het slechtst scoort in het onderzoek, een eenvoudige maaltijd 268 maal zoveel, ofwel het equivalent van $ 321,70. In het onderzoek wordt tevens berekend welk percentage van het gemiddelde dagelijkse inkomen men in de verschillende landen moet uitgeven voor een eenvoudige maaltijd.

De uitkomsten van het onderzoek hebben Mastercard gesterkt in haar voornemen om haar doelstelling te verwezenlijken. Deze doelstelling maakt deel uit van een wereldwijd initiatief om ruim 100 miljoen maaltijden aan mensen in nood over de hele wereld te verstrekken.

De landen en gebieden waar de situatie het slechtst is, zijn volgens het onderzoek:

1. ZUID-SOEDAN: een eenvoudige maaltijd kost afgezet tegen het inkomen in New York US$ 321,70.
Een eenvoudige maaltijd kost maar liefst 155% van het Soedanese gemiddelde dagelijkse inkomen.

2. NIGERIA: een eenvoudige maaltijd kost afgezet tegen het inkomen in New York US$ 200,32.
Een eenvoudige maaltijd kost 121% van het Nigeriaanse dagelijkse inkomen.

3. DEIR EZZOR, SYRIË: een eenvoudige maaltijd kost afgezet tegen het inkomen in New York (NY) US$ 90,11.
Een eenvoudige maaltijd kost 115% van het Syrische gemiddelde dagelijkse inkomen.

4. MALAWI: een eenvoudige maaltijd kost afgezet tegen het inkomen in New York US$ 94,43.
Een eenvoudige maaltijd kost 45% van het Malawische gemiddelde dagelijkse inkomen.

5. DEMOCRATISCHE REPUBLIEK CONGO: een eenvoudige maaltijd kost afgezet tegen het inkomen in New York US$ 82,10.
Een eenvoudige maaltijd kost 40% van het Congolese gemiddelde dagelijkse inkomen.

“Zonder voedsel kunnen we niet leven, leren of groeien,” zegt Ann Cairns, President International van Mastercard. “Bij Mastercard zetten wij technologie en middelen in om de levenstandaard te verbeteren en de armoedespiraal te doorbreken. Onze commitment voor het verstrekken van 100 miljoen maaltijden en onze partnership met het WFP helpen om een wereld zonder honger dichterbij te brengen.”

Er wordt dagelijks honger geleden door 815 miljoen mensen. Ander WFP-onderzoek ondersteund door data-experts van Mastercard heeft aangetoond dat er een direct verband bestaat tussen voedzame schoolmaaltijden en studieprestaties en productiviteit op latere leeftijd. Kinderen die deelnamen aan een 10-jarig schoolmaaltijdenproject in Sri Lanka verdienden later 5% meer als werkende volwassenen. Een kosten-batenanalyse toont bovendien aan dat iedere dollar die wordt geïnvesteerd in schoolmaaltijden een economisch rendement heeft van 3 à 10 dollar.

“Ouders zien zich vaak gesteld voor zeer pijnlijke keuzes”, voegt Cairns daaraan toe. “Moeten zij hun kinderen uit werken sturen om het gezin te kunnen voeden, of moeten zij hen naar school sturen en het gezin honger laten lijden? Door schoolmaaltijden te sponseren maken wij het mogelijk dat kinderen op school blijven, en kunnen leren en productievere volwassenen worden. Gezinnen, gemeenschappen en uiteindelijk hele economieën plukken daarvan de vruchten.”

“Het onderzoek Counting the Beans laat op dramatische wijze zien hoe conflicten wrede ongelijkheden in termen van toegang tot voedsel tot gevolg kunnen hebben,” zegt David Beasley, Executive Director van het WFP. “Het partnership met Mastercard heeft ons in staat gesteld diepgaander onderzoek te doen naar de achtergrond van deze problemen, en we zijn erin geslaagd baanbrekende oplossingen te presenteren voor enkele van ernstigste gevolgen van de conflicten, rampen en voedselvoorzieningsproblemen die de voedselonzekerheid veroorzaken. Counting the Beans laat zien hoe urgent het is dat de wereld de krachten bundelt om de conflicten te stoppen en onze doelstelling gericht op het uitbannen van de honger in de wereld vóór 2030 een stapje dichterbij te brengen.”

Mastercard en WFP willen de nadruk leggen op enkele van de echte redenen achter het feit dat landen vaak belanden in een vicieuze armoedecirkel, zoals conflicten en onveiligheid, gefragmenteerde voedselvoorziening, en slecht opgeslagen oogsten als gevolg van gebrek aan technologie. Mastercard en WFP willen hier innovatieve programma’s tegenover stellen, zoals gratis verstrekking van voedzame schoolmaaltijden, om verlichting te bieden voor een aantal van de meer complexe problemen achter de armoede en honger en deze voortdurende armoedespiraal te doorbreken.

*Gehanteerde methode
Er werd een standaardmaaltijd samengesteld – een stoofschotel van bonen en andere peulvruchten plus een koolhydratencomponent die aansluit bij de lokale voorkeur. De hoeveelheid van elk ingrediënt werd uitgerekend en er werd een schatting gemaakt van het totale gewicht van de gekochte levensmiddelen en het uiteindelijke eetbaar gewicht van de maaltijd. De kosten van de ingrediënten per portie werden berekend in de nationale valuta van de onderzochte landen. Er werd op basis van het nationale BBP per hoofd van de bevolking een raming gemaakt van het gemiddelde dagelijkse budget per persoon in de lokale valuta. Bij landen waar deze cijfers niet beschikbaar waren, is gebruikgemaakt van andere gegevensbronnen. Vervolgens is de verhouding tussen maaltijd en inkomen berekend, en op basis daarvan het verhoudingsgewijze percentage van het inkomen dat moet worden besteed voor één portie van de maaltijd. Vervolgens werd een theoretische prijs berekend door achteraf de verhouding tussen maaltijd en inkomen voor een persoon in een ontwikkelingsland af te zetten tegen het dagelijkse budget van een consument in New York.